มาอยู่นี่ก็นานพอสมควร ขับรถผ่าน Museum นี้ก็ไม่รู้กี่รอบ เพิ่งจะได้มีโอกาสเข้าไปนี่แหละ โค้กมีต้นกำเนิดที่นี่ ที่เมืองแอตแลนต้าแห่งนี้ ถ้าจำไม่ผิด จากที่อ่านๆมาใน museum บอกว่า แรกเริ่มนั้นเริ่มจากบริษัทคิดค้นยา แล้วก็กลายพันธุ์มาเรื่อย จนกลายเป็นเครื่องดื่มที่ฮิตที่สุดตลอดกาลในอเมริกา รูปเซตนี้เอารูปจากกล้องไอ้จีมาลงด้วย บางรูปเลยให้เครดิตมันหน่อยนึง
มุมหากิน.... ถ่ายมุมนี้จนเกลื่อน เริ่มเอียนแล้วเหมือนกัน
เข้าไป ก็ยื่นตั๋วให้เค้าตรวจแล้วก็ขี้นลิฟท์ไปชั้นสองโลดดดด มาถึงก็เจอเครื่องทำโค้กนานาชาติ ขวดแต่ละอันจะเป็นของแต่ละประเทศ
อันนี้เป็นขวดโค้กสมัยก่อน แต่ละรัฐก็จะมีทรงที่แตกต่างกันไป เพิ่งสังเกตว่า อันนี้เป็นของเมือง Savannah เมืองผีสิงที่เพิ่งไปมาเมื่อสามวันก่อน (อาจจะเป็นบล๊อกตอนต่อไปของไอ้เจก็ได้)
เจ๊คนนี้เป็นดาราดังในยุคแรกๆ ที่ได้มาเป็นพรีเซนเตอร์ให้โค้ก
ตอนแรกนึกว่าตู้เอทีเอ็ม ตอนต่อมานึกว่าตู้กดน้ำโค้ก ตอนอวสาน มารู้ว่ามันคือ ตู้ให้ความรู้เกี่ยวกับโค้ก ...โอ้ววว ท่าทางมีสาระน่าดู งั้นขอบายละกัน ไม่ได้แอ้มไอ่เจหรอก อิอิ
มอไซโค้กกกกก ม่ายรุมีไว้ทำไม ใครรู้ช่วยบอกที
แก้วโค้ก ที่สามารถดื่มกันได้ทั้งตำบล
เอื้อมมือคว้าาาา.....
สินค้าในเครือโคคา โคอาล่า พวยพุ่งออกมาให้ดูดดื่ม
ประเทศไทยยยของหนู... ตรงนี้มีโค้กนานาชาติให้ลองชิม ทั้งโค้กเอง และเครื่อดิ่มในเครือ และทั้งที่กำลังออกใหม่ เช่น โค้กZero, โค้ก เชอรี่, โค้กเลม่อน และชาเชียวโซดา ชิมไปไม่กี่อันหรอก กลัวท้องอืดแล้วจะเผลอผายลมแผ่วออกมา ฝรั่งจะแตกตื่นเอา
ชิมของอิตาลี่ไปรสอะไรมิรุ รสชาดไม่ได้เรื่องเลย คำว่า "รสชาด" ที่ถูกต้องเขียนแบบนี้นะครับ ตามร้านอาหารทั่วไป หากมันยังมีป้ายโค้กเก่าๆอยู่ ลองสังเกตดูว่ามันเขียนผิด "อาหารถูกปาก โค้กเพิ่มรสชาติ"
ซานตาคลอส ก็เป็นลิขสิทธิ์ของโค้กเหมือนกันนะ ไม่ได้เป็นตำนานอะไรของเมกาหรอก
ไม่ได้ยืนพิงจริงๆหรอก ที่จริงมันเป็นรูปที่ติดอยู่บนกำแพงเฉยๆ
จริงๆ มุมให้ถ่ายก็มีเยอะนะ แต่ไม่ค่อยมีรมณ์จะถ่ายกัน พอดีวันนั้นจีมันมีปัญหานิ๊โหน่ยยยย เลยสนุกแค่นิ๊โหน่ยยยยย (เลยถ่ายแต่ตัวเอง ซะงั้น)
หมดแล้วครับ
