วันนี้แล้วสินะ หลังจากรอทริปนี้มานานเหลือเกิน การเดินทางหา(ความจนใส่) ตัวตนอีกครั้ง "Next Station ...The United States of America" พี่ๆน้องๆที่ทำงานก็มาร่ำลากันใหญ่ (แถมบางคนมาฮุบมรดกบนโต๊ะทำงานของผมไปแล้วเรียบร้อย ขอเอาชื่อมาประจาณ ...นังน้องก้อยครับ มันมาขนไปแล้วไม่ว่าจะเป็น หินนำโชคของผม , ที่แขวนป้ายพนักงาน , กระถางตะบองเพชรทราบมาว่าน้องเปรียวก็เล็งลำโพงผมไว้แล้ว ...ทำเยี่งกับว่าผมจะไปแล้วไม่กลับ เพื่อนๆอีก กลับสิ ทำไมจะไม่กลับ ..ยังไงก็ต้องกลับไปตายที่บ้านเกิดของเรา

เริ่มวางแผนจะขอวีซ่าตั้งแต่กลับมาจากดูไบ ตอนสิ้นเดือน สิงหา เตรียมเอกสาร สัมภาษณ์หฤโหดเมื่อเดือนก่อน บทสัมภาษณ์อยู่ที่นี่ http://topicstock.pantip.com/klaibann/topicstock/2006/10/H4834761/H4834761.html กว่าจะได้มาแทบรากเลือด ในที่สุดวันนี้ก็มาถึง วันที่ผมจะได้เดินทางครั้งใหญ่อีกครั้ง เกือบ 2 เดือนนับจากนี้ ชีวิตจะเป็นยังไง ก็ต้องรอดูกันต่อไป

สายการบินโครเรี๊ยนท์แอร์ (หรือ แอร์เกาลี ...ภาษาอังกฤษฟังดูดีกว่าเยอะ) จะผมออกจากสนามบินสุวรรณภูมิเวลา ตี 1.40 มุ่งหน้าสู่สนามบินอินชอน ประเทศเกาหลีใต้ จะถึงประมาณ 8.40 น. ของเกาหลี ( กรุ่งเทพ-เกาหลี ใช้เวลา5 ชม.) เพื่อไปต่ออีกเครื่องนึง น่าเสียดายที่เครื่องต่อไป ผมไมได้นั่งริมหน้าต่าง

จากนั้น โครเรี๊ยนท์ แอร์ อีกลำ จะพาผมออกจากเกาหลีเวลา 10 โมงสู่ปลายทางสุดท้าย สนามบิน ฮาร์ตฟิลด์ แจ๊ค เมืองแอตแลนต้า รัฐจอร์เจีย สหรัฐฯ ใช้เวลา 13.30 ชม. ..ถึงที่นั่นก็ราวๆ 9.30 น. ของที่แอตแลนต้า ...ประมาณระยะเวลาเดินทาง 23 ชม กว่าๆ ตอนนี้รอเวลาอย่างเดียว น้ำก็ยังไม่อาบ..ว่าแล้วก็ไปอาบน้ำดีกว่า พี่ปิ๊กกี้ที่น่ารัก จะขับรถไปส่งที่สุวรรณภูมิ ใจดีจัง :)

ป.ล. สุขสันต์วันเกิดนะครับหมวย ถ้าหากแกได้มีเวลาผ่านมาอ่านบล๊อกนี้บ้างอ่ะนะ ... แอบงอน) ในที่สุดเราก็ต้องจากกัน โดยที่หมวยยังไม่ได้เราเป็นสามี (5555) ฝากหมีพูห์เบบี้ไว้ให้ดูต่างหน้าแล้วนะ ห้ามลวนลามหมีพูห์ เหมือนที่หมวยลวนลามเรานะ (

หวังเอาไว้ในใจว่าคงมีใครคิดถึงเราบ้าง .....